Welkom
Loopbaanheroriëntatie
Individuele coaching
Begeleiding bij burnout en stress
Klankbordgesprek
Blog
Over Carla Verweij
Links
Contact
Voor loopbaanbegeleiding en begeleiding bij burnout en stress   
BLOG


DECEMBER 2014

Waarom veranderen zo moeilijk is

Veel van mijn klanten willen dat er in hun leven iets verandert: ze willen bijvoorbeeld een leukere baan, minder stress, leukere collega’s, een baas die altijd positief is. Al gauw komt het besef dat dit betekent dat ze zelf aan het werk moeten. Immers, de sleutel tot veranderen ligt in henzelf. Hoe graag ze ook willen, de praktijk blijkt weerbarstig. Waarom is het zo moeilijk om te veranderen?

Naar veranderen is veel onderzoek gedaan. Ook is er veel over geschreven. In een eerdere blog gaf ik al aan dat het voor mensen met veel ‘aarde’ lastiger is om te veranderen dan voor mensen met veel ‘vuur’. Door hun behoefte aan zekerheid staan ze bij veranderingen niet meteen vooraan. Mijn EFT-docente Yvonne Toeset, verwoordde het als volgt: ‘Stel je voor dat wij allemaal in het leven de mogelijkheid hebben om te wonen in een groot kasteel: Het Kasteel van Alle Kansen. Daar zijn net zoveel kamers als mensen aan mogelijkheden hebben. Toch leven we voornamelijk maar in één kamer. Met op de deur het bordje: Kamer van de Comfortzone. Daar verblijven we het liefst omdat we er alles kennen, we er ons veilig voelen.'

Wat maakt veranderen zo lastig? Dat heeft onder andere te maken met de werking van de  hersenen. Volgens wetenschappers worden in de eerste zeven jaar van ons leven in de hersenen verbindingen aangelegd. Er ontstaat een heel wegennet van zenuwbanen die informatie van het ene naar het andere hersengebied vervoeren. Die wegen worden op den duur snelwegen: ruim, vertrouwd, comfortabel. Het zijn automatismen, overlevingsmechanismen, overtuigingen geworden: ik moet altijd alles perfect doen, als ik tegengas geef wordt ik niet meer aardig gevonden, als iemand mij iets vraagt moet ik dat meteen doen.

Om te veranderen,  moeten we een nieuwe snelweg aanleggen.  Daar zijn onze hersenen niet blij mee, want elke nieuwe uitdaging of elk nieuw verlangen roept een zekere angst op. Hiervoor is de amygdala verantwoordelijk. Dit orgaan zorgt voor ons overlevingsinstinct; het vecht- of vluchtgedrag. Iedere keer als we afwijken van onze gebruikelijke, veilige route of routine, slaat de amygdala alarm. Dat kunnen we voorkomen door kleine stappen te nemen. De hersenen krijgen dan de tijd om aan de nieuwe situatie te wennen. Een spoor wordt een pad, vervolgens een verharde weg, en als het ons lukt, bouwen we net zolang totdat er een nieuwe snelweg ontstaat.

Is het ons gelukt ons gedrag te veranderen, dan kan het toch ineens gebeuren dat we opnieuw in de valkuilen stappen waarvan we dachten dat we die overwonnen hadden. In een workshop over Transactionele Analyse (TA) leerde ik hoe dat komt. Deze theorie gaat uit van een levensplan, een soort printplaat waarop onze denk- en gedragspatronen zijn vastgelegd, vergelijkbaar met het wegennet. Als we ons verder ontwikkelen en nieuw gedrag aanleren, stijgen we boven de printplaat uit. Maar de basisprintplaat blijft altijd bestaan. In tijden van stress, als we moe of ziek zijn - kortom, als we niet goed in ons vel zitten - vallen we terug op deze oorspronkelijke printplaat. Gelukkig hebben we altijd de keus om opnieuw de regie over ons leven te nemen. 

Wil je reageren op deze blog of heb je suggesties voor onderwerpen, laat het mij weten. Vind je het leuk om iedere maand mijn blog per mail te ontvangen, meld je dan aan.